✶ 31 oktober 1950 ✝ 24 mei 2026
Als tranen konden genezen,
dan hadden wij jou als eerste weer gezond gemaakt.
Sommige mensen zoeken nooit de schijnwerpers op, maar laten juist daardoor een onvergetelijke indruk achter. Ria Handgraaf was zo iemand.
Ria werd geboren op 31 oktober 1950. Ze was een warme, liefdevolle vrouw met een aanstekelijke lach, een groot hart en oprechte belangstelling voor anderen. Ze wilde dat iedereen zich welkom voelde en niemand iets tekortkwam.
Zorgen voor anderen was voor Ria vanzelfsprekend. Ze werkte jarenlang als pedicure en later als mantelzorger bij de zusters Dominicanessen in Nijmegen. Ook na haar pensionering bleef ze zich als vrijwilliger inzetten voor Catharinahof. Daar werd ze omschreven als iemand die nooit op de voorgrond wilde staan, maar op wie iedereen kon rekenen.
Haar belangstelling voor mensen ging verder dan een vriendelijk woord. Ze luisterde zonder oordeel, onthield wat anderen bezighield en bleef betrokken bij hun wel en wee. Tegelijkertijd hechtte ze aan persoonlijke contacten waarin mensen oprechte aandacht voor elkaar hadden. Verbondenheid en wederkerigheid waren voor haar belangrijke waarden.
Op 14 februari 1983 vonden Ria en ik elkaar. Ik was twintig, zij bijna twaalf jaar ouder en moeder van twee jonge kinderen. In die tijd was onze liefde niet voor iedereen vanzelfsprekend. Sommige contacten gingen verloren, terwijl andere juist hechter werden. Maar wij kozen voor elkaar en ontdekten dat liefde zich niet laat leiden door leeftijd of verwachtingen van anderen.
Wat begon als een verliefdheid, groeide uit tot ruim 43 jaar wederkerige liefde. We waren elkaars levensmaatje, elkaars veilige haven. Onze eigen rekensom was eenvoudig: 1 + 1 = 3. Samen waren we meer dan ieder afzonderlijk.
Later werd ons gezin verrijkt met vijf kleinkinderen, van wie Ria intens genoot. Ze was een zorgzame, vrolijke en soms heerlijk ondeugende oma, die graag danste, grapjes maakte en van gewone momenten iets bijzonders wist te maken.
Maar ook groot verdriet bleef ons gezin niet bespaard. In september 2005 overleed haar oudste kleinzoon plotseling, op slechts drieënhalfjarige leeftijd. Een ingrijpend verlies dat Ria haar leven lang met zich meedroeg. Ondanks dit verdriet bleef ze haar warmte en liefde voor anderen behouden.
We genoten van reizen, muziek, familie, vrienden en vooral van het gewone leven samen. We hoefden niet te wachten op bijzondere gelegenheden om gelukkig te zijn.
In 1992 overleefde Ria een levensbedreigende hersenbloeding. Uit liefde en dankbaarheid had ze een belofte gedaan aan de heilige Bernadette. Na haar herstel reisden we naar Lourdes en Nevers om die belofte na te komen.
Die pelgrimage paste bij haar persoonlijke levensbeschouwing. Ria geloofde in het mysterie van het leven en de nabijheid van engelen, zonder daarbij haar open, wereldse blik te verliezen. Haar spiritualiteit ging samen met levenslust, nieuwsgierigheid en humor.
Dat ze tijdens die reis nota bene een infectie opliep, werd later een verhaal waar we samen hartelijk om konden lachen. Ook dat was Ria: trouw aan haar overtuigingen, maar altijd in staat om de betrekkelijkheid van het leven te zien.
In het najaar van 2023 kreeg Ria de diagnose ongeneeslijke kanker. Ze onderging haar behandelingen met een bewonderenswaardige mentale kracht. Zelfs toen haar lichaam steeds kwetsbaarder werd, bleef ze belangstelling houden voor de mensen om haar heen en zich bekommeren om hun welzijn.
Tijdens haar ziekte hebben we buitengewoon veel steun ervaren van de betrokken zorgverleners van de afdeling Oncologie van het Radboudumc en gezondheidscentrum UGC Heyendael. Hun begeleiding ging verder dan medische zorg alleen. Door hun betrokkenheid, persoonlijke aandacht en het ontzorgen konden wij ons zoveel mogelijk richten op wat voor ons het belangrijkst was: samen zijn en voor elkaar zorgen.
Ze konden Ria uiteindelijk niet genezen, maar hebben ons in een moeilijke periode veel rust, vertrouwen en warmte gegeven. Daarvoor blijven we bijzonder dankbaar.
Op de avond van Eerste Pinksterdag, 24 mei 2026, overleed Ria in de armen van haar dochter en mij, met een voor ons onvergetelijke blik van verwondering in haar ogen.
Enkele weken later vierden we met ongeveer zeventig familieleden, vrienden en bekenden haar leven in de sfeervolle kapel van Sancta Maria in Nijmegen. Een bijzondere middag vol persoonlijke herinneringen, warmte en verbondenheid, die we afsloten met een gezamenlijk glas bubbels op Ria en op het leven zelf.
Uit de verhalen kwam steeds hetzelfde beeld naar voren: een vrouw die mensen in hun waarde liet en met haar liefde en humor het leven van anderen mooier maakte.
Ria hield van Oostenrijk, vooral van het Zillertal. Ze had zelf aangegeven liever een natuurlijke zwerfkei op haar graf te willen dan een traditionele marmeren grafsteen. Daarom gingen haar dochter en ik afgelopen augustus in onze geliefde Oostenrijkse bergen op zoek naar een passende steen.
Op een druilerige dag liepen we naar een hooggelegen steengroeve. Daar vonden we een bijzondere, grillig gevormde granieten zwerfkei van ongeveer zeventig kilo. Een stukje Zillertal dat we samen naar Nijmegen hebben gebracht. De steen krijgt binnenkort een plek op haar graf, in een met liefde ontworpen monument met cortenstaal en groen.
Daarop komt de tekst:
‘Als tranen konden genezen, dan hadden we jou als eerste weer gezond gemaakt.’
Op 31 oktober, haar verjaardag, blijven we haar leven vieren. En met Allerzielen brandt er een kaarsje voor haar.
Ik schrijf dit niet om mijn verdriet centraal te stellen, maar omdat ik vind dat Ria het verdient om herinnerd te worden.
Ze was geen bekende Nederlander. Ze was een vrouw die zonder veel woorden liet zien wat liefde, zorgzaamheid en verbondenheid betekenen.
Haar naam is Ria Handgraaf.
En als iemand die haar nooit heeft gekend na het lezen van dit verhaal even met extra warmte aan een ander denkt, dan leeft er iets van haar voort.
Geschreven door Arjan, haar man, als persoonlijke herinnering voor Allerzielen 2026.
Warm, liefdevol, open en jong van geest.
Je dacht eerst aan anderen en zorgde ervoor
dat niemand iets tekortkwam.
Bij jou kon ik altijd terecht.
We vonden elkaar in onze gesprekken, in onze spiritualiteit,
in muziek, dans en het vieren van het leven.
Je aanstekelijke lach, je warmte en je levenslust
blijven voor altijd deel van mij.
Dankbaar voor alles wat je mij hebt gegeven, draag
ik je met liefde verder in mijn hart.
Dankbaar dat jij mijn moeder was.
Seef
Wij zijn voor altijd trots op jou en dankbaar voor
alles wat je voor ons hebt gedaan.
We zullen nooit vergeten hoe je ons van school ophaalde,
op ons paste en altijd tijd maakte voor leuke spelletjes.
Met jouw liefde, zorg en verwennerij gaf je
ons een prachtige jeugd.
Je blijft voor altijd in ons hart.
Dag lieve oma.
Jara en Lynn
Uit een warm gevoel groeide een liefde
die ons meer dan 43 jaar met elkaar verbond.
Wij waren maatjes, elkaars zielsverwanten.
Bij ons was 1 + 1 toch echt 3.
We lagen bij elkaar in het allerhoogste laatje.
Iedere dag opnieuw:
“Ik hou van jou.”
“En ik van jou.”
Afscheid nemen van iemand die je zo dierbaar is,
voelt bijna onmogelijk.
Want liefde stopt niet bij de dood.
Zij verandert alleen van vorm.
Van fysieke liefde
naar een spirituele verbondenheid.
Ria bleef mentaal heel sterk,
maar haar lichaam was helemaal op
door de verschrikkelijke kanker.
Zelfs in haar laatste levensfase
bleef zij bezorgd om de mensen
van wie zij hield.
Samen hebben wij haar
tot het allerlaatste moment
met liefde verzorgd, gedragen
en ondersteund.
Herinneringen aan haar
zijn onbetaalbaar en dierbaar.
Maar herinneringen doen soms ook pijn.
Geen kusje meer als ik wegga.
Geen Ria meer die mij uitzwaait.
Ik ga mijn levensmaatje enorm missen.
En toch…
we laten elkaar niet los.
Niet bij leven
en ook niet na de dood.
En weer door…
hoe moeilijk dat soms ook is.
We waren zo verweven met elkaar en nu
moet ik me ongewild herontdekken zonder
mijn levensmaatje aan mijn zijde.
Lieverd knuffels Arjan
Kerkhof achter de Groenestraatkerk, Nijmegen
Ria wilde liever een natuurlijke zwerfkei op haar graf dan een traditionele marmeren grafsteen. In augustus 2026 vonden haar dochter en Arjan in een hooggelegen steengroeve in het Zillertal een grillig gevormde granieten zwerfkei van ongeveer zeventig kilo. Een stukje Zillertal, naar Nijmegen gebracht.
De steen krijgt een plek in een met liefde ontworpen monument met cortenstaal en groen.
Originele stukken, bewaard zoals ze zijn.
In het kader bij het artikel in de krant staat ‘1950 – 2016’. Dat is een drukfout; Ria overleed in 2026.